AIDS w Ugandzie – funkcje kliniczne i społeczne ad 7

Lista nie może w tym czasie zawierać takich leków jak zydowudyna, amfoterycyna B, acyklowir lub winblastyna. Prośby o duże ilości dziewięciu narkotyków zostały już złożone w niektórych agencjach donatorów i pojawiły się pozytywne reakcje. Leki są stosowane zgodnie ze specyficznymi zorientowanymi na problem strategiami diagnozy i leczenia83. Strategie opracowano w badaniach klinicznych przeprowadzonych w Ugandzie przez Ugandyjczyków, ale potrzeba więcej badań klinicznych. Koncepcja leczenia opisana w AIDS Care jest głównie teoretyczna. Jest on stosowany tylko w niewielkiej liczbie społeczności w Ugandzie. W czasie tego przejścia od braku opieki do podstawowej opieki, istnieje ogromny stres zarówno dla pacjentów, jak i pracowników służby zdrowia. Pacjenci przechodzą z klinik do szpitali z ignorancją na temat AIDS, niechęć do diagnozowania i leczenia oraz brak leków. Przechodzą od zielarzy do szamanów, którzy wydają cenne środki na wątpliwą korzyść. Edukacja dla pracowników służby zdrowia, pacjentów i rodzin, odpowiednia liczba doradców i zaopatrzenie w podstawowe leki oraz dostępne kliniki będą potrzebne, zanim standard opieki zostanie w pełni określony i spełniony.
Ogromna liczba pacjentów z AIDS, których oczekuje się w Ugandzie, wymaga innowacyjnego i specjalistycznego leczenia klinicznego. Prognozy dotyczące liczby spraw są trudne i obarczone nieścisłościami. Jeśli przyjmiemy, że milion seropozytywnych dorosłych stanie się symptomami z powodu zakażeń HIV w tempie 12 procent rocznie, 18 kraj ten może spodziewać się 10 000 nowych przypadków AIDS miesięcznie w latach 90. W samej Kampali liczba ta wyniesie około 1000 miesięcznie. Oczywiście liczby te przytłaczają istniejące usługi zdrowotne. Teraz nadszedł czas, aby zacząć gromadzić narkotyki i tworzyć programy społecznościowe, które mogą skutecznie radzić sobie z obciążeniem pacjenta.
Poradnictwo jest kontrowersyjne
Większość lekarzy z Ugandy nie uważa, że właściwe jest informowanie pacjentów o AIDS lub o seropozytywnym działaniu wirusa HIV. Błędność mówienia wynika czasami z poczucia, że dostarczanie tych informacji jest okrutne w kontekście kulturowym. Mówi się, że Afrykanie nie rozmawiają o śmierci, umieraniu lub pokrewnych sprawach. Innym powodem do niepokoju związanego z informowaniem pacjentów o ich diagnozie jest obawa przed wystąpieniem działań niepożądanych, takich jak samobójstwo lub decyzja o celowym rozprzestrzenianiu się wirusa. [82] Obie te reakcje zostały dobrze udokumentowane w pojedynczych przypadkach, ale mają nieznaną częstość. Czasami pracownicy służby zdrowia niechętnie informują pacjentów, ponieważ pacjenci nie mają dostępu do usług wsparcia niezbędnych do radzenia sobie z ich reakcjami emocjonalnymi.
Wśród większości pacjentów jest też silne uczucie, że informowanie o jakiejkolwiek diagnozie nie jest częścią spotkania lekarz-pacjent. Z typowej pacjentki Ugandy wynika, że istnieje jeden główny powód pójścia do lekarza: dostać lekarstwo na lekarstwo. Poznanie prawdy o chorobie, a tym bardziej otrzymanie złych wiadomości lub zniechęcające prognozy, uważa się za nieistotne. Kiedy lekarze przekazują pacjentom prawdę o swoich chorobach w możliwie najdelikatniejszy sposób, częsta odpowiedź (werbalna lub niewerbalna) brzmi: Dlaczego mi to mówisz. Nie wolno ci być prawdziwym lekarzem!
Takie odczucia zarówno ze strony pacjentów, jak i pracowników służby zdrowia wymagają świadomej zgody, poradnictwa przed i po testach, a nawet świadczenia specjalnych usług związanych z AIDS
[patrz też: szefowie wrogowie 2 filmweb, sinucol zatoki, thym uvocal ]

Powiązane tematy z artykułem: sinucol zatoki szefowie wrogowie 2 filmweb thym uvocal