Leczenie niedokrwistości sierpowatokrwinkowej za pomocą hydroksymocznika i erytropoetyny ad 5

Ponieważ jest bardzo mało prawdopodobne, że erytropoetyna wpłynęła na mdłości in vivo lub in vitro bez wpływu na hemoglobinę F, nie przeprowadziliśmy pełnej baterii testów po zakończeniu badania z erytropoetyną i przed rozpoczęciem leczenia hydroksymocznikiem. Żaden z pacjentów nie miał znaczących zmian ani w poziomie hemoglobiny, ani w odsetku retikulocytów podczas lub po terapii erytropoetyną. Trzech pacjentów miało prawidłowy poziom żelaza i ferrytyny w surowicy, a u dwóch wystąpiło przeładowanie żelazem i stężenie ferrytyny powyżej 1000 .g na litr (Pacjent 2) i 580 .g na litr (Pacjent 4). Dlatego jest bardzo mało prawdopodobne, aby brak odpowiedzi na erytropoetynę u jakiegokolwiek pacjenta był spowodowany ograniczeniem dostępności żelaza. Wszyscy pacjenci mieli podwyższone poziomy erytropoetyny w surowicy przed rozpoczęciem leczenia, ale cztery miały wartości nieco niższe niż te, które były oczekiwane ze względu na stopień anemii – wyniki są zgodne z wcześniejszymi raportami. 45, 46 W przeciwieństwie do niektórych pacjentów z mocznicą 32 pacjentów z niedokrwistością choroba miała wzrost ciśnienia krwi po otrzymaniu infuzji erytropoetyny. Dwaj (Pacjenci 2 i 5) mieli silne kryzysy bólowe zbieżne z leczeniem erytropoetyną. Pacjent 2 zażądał zaprzestania leczenia erytropoetyną po czwartym tygodniu (1100 U na kilogram). Tabela 1. Tabela 1. Wartości laboratoryjne przed i po leczeniu Hydroksymocznikiem. * Figura 2. Figura 2. Wpływ hydroksymocznika i erytropoetyny na procentowe stężenie hemoglobiny F (.) i komórek F (.) u trzech pacjentów z chorobą sierpowatą. Hydroksymocznik (HU, szare słupki) podawano codziennie doustnie, a erytropoetynę (Epo, czarne słupki) podawano co tydzień w infuzji dożylnej. Paski na poziomej linii powyżej każdego wykresu oznaczają epizody bólu wymagające leczenia szpitalnego podczas 400 do 500 dni badań i epizodów, które wystąpiły (Pacjenci 2 i 3) podczas 500 dni przed badaniem.
Tabela podsumowuje wartości laboratoryjne uzyskane przed i podczas leczenia hydroksymocznikiem u trzech pacjentów, którzy otrzymali ten lek (pacjenci 1, 2 i 3). O ile nie zaznaczono inaczej, dane w Tabeli są średnimi (. SD) z trzech do pięciu wartości uzyskanych w odstępie trzech do czterech tygodni przed terapią i od trzech do pięciu wartości uzyskanych w odstępach trzy do czterech tygodni po optymalnej dawce. hydroksymocznika zostały określone. W przeciwieństwie do leczenia erytropoetyną, terapia hydroksymocznikiem skutkowała znacznym wzrostem poziomów reticulocytów F, komórek F i hemoglobiny F oraz w ilości hemoglobiny F na komórkę F u wszystkich trzech pacjentów (Tabela i Fig. 2). W Pacjentach i 2 poziomy hemoglobiny F i komórek F osiągnęły plateau (ryc. 2), podczas gdy u Pacjenta 3 możliwe jest, że poziomy nie osiągnęły równowagi. Wyraźny wzrost średniej objętości krwinek czerwonych wraz ze zmniejszeniem bezwzględnej liczby neutrofilów wykazał, że gdy pomiary pokazane w Tabeli zostały uzyskane, dawka hydroksymocznika została zwiększona, aby indukować odpowiedni stopień mielosupresji. . Końcowe dawki hydroksymocznika (na kilogram na dzień) wynosiły 11 mg u pacjenta 1, 9 mg u pacjenta 2 i 23 mg u pacjenta 3.
U wszystkich trzech pacjentów leczenie hydroksymocznikiem wiązało się ze znaczącym zmniejszeniem stężenia bilirubiny i dehydrogenazy mleczanowej w surowicy, co wskazuje na zmniejszenie hemolizy
[hasła pokrewne: sufrin cena, wkładki antypotowe, reumpapai ]

Powiązane tematy z artykułem: reumpapai sufrin cena wkładki antypotowe