Wczesne i późne pozajelitowe odżywianie u krytycznie chorych dzieci ad 6

Późne żywienie pozajelitowe wiązało się również z krótszym pobytem na oddziale intensywnej terapii pediatrycznej średnio o 2,7 dnia (95% CI, od 1,3 do 4,3) (tabela 2), z wyższym prawdopodobieństwem wcześniejszego wyrzucenia żywego z pediatrycznej jednostki intensywnej terapii w dowolnym momencie (skorygowany współczynnik ryzyka, 1,23; 95% CI, 1,11 do 1,37) (tabela 2 i rysunek 3 oraz rys. S3 i tabela S5 w dodatkowym dodatku). Nie było znaczących interakcji (P <0,10) między przypisaniem leczenia a którymkolwiek z wcześniej określonych czynników ryzyka (Tabela S6 w Dodatku uzupełniającym). Jednak w przypadku interakcji między przypisaniem leczenia a ryzykiem niedożywienia wartość P wynosiła 0,11 przy niższym prawdopodobieństwie zakażeń późnym żywieniem pozajelitowym niż w przypadku wczesnego żywienia pozajelitowego wśród dzieci z wysokim ryzykiem niedożywienia (iloraz szans, 0,28; 95% CI 0,10 do 0,70) niż wśród osób o średnim ryzyku niedożywienia (iloraz szans, 0,54; 95% CI, 0,38 do 0,76). Istniało również większe prawdopodobieństwo wcześniejszego zwolnienia się z pediatrycznego OIOM z późnym żywieniem pozajelitowym wśród dzieci z wysokim ryzykiem niedożywienia (współczynnik ryzyka, 1,61; 95% CI, 1,12 do 2,31) niż wśród dzieci o średnim ryzyku niedożywienia (współczynnik ryzyka, 1,19; 95% CI, 1,06 do 1,33) (P = 0,19 dla interakcji).
Podobnie, nie było istotnej interakcji między przypisaniem leczenia a grupą wiekową. Analiza podgrup post-hoc dzieci w wieku 209 lat, które były w wieku poniżej 4 tygodni w momencie włączenia do badania wykazała, że korzyści z późnego żywienia pozajelitowego były podobne lub większe niż korzyści dla dzieci w wieku 4 tygodni lub starszych (iloraz szans w przypadku nowych zakażeń, wśród noworodków 0,47 [95% CI, 0,22 do 0,95] i 0,48 [95% CI, 0,33 do 0,69] u starszych dzieci, P = 0,99 dla interakcji, współczynnik ryzyka dla prawdopodobieństwa wcześniejszego wyładowania na żywo z pediatrycznego OIT 1,73 [95% CI, 1,27 do 2,35] wśród noworodków vs. 1,17 [95% CI, 1,04 do 1,31] wśród starszych dzieci; P = 0,03 dla interakcji). Ponadto wpływ późnego żywienia pozajelitowego na wyniki pierwotne pozostawał niezmieniony po skorygowaniu o ilość żywienia dojelitowego (Tabela S7 w Dodatku uzupełniającym).
Drugorzędne wyniki
Śmiertelność była podobna w obu grupach we wszystkich uprzednio określonych punktach czasowych (Tabela 2 i Figura 3). Odsetek pacjentów z epizodem hipoglikemii (poziom glukozy <40 mg na decylitr) był wyższy w grupie otrzymującej późne żywienie pozajelitowe niż w grupie otrzymującej wczesne żywienie pozajelitowe (Tabela 2). Korekta hipoglikemii nie wpłynęła na wielkość wpływu późnego żywienia pozajelitowego na pierwotne wyniki (iloraz szans dla nowego zakażenia, 0,45 [95% CI, 0,32 do 0,62] i skorygowany współczynnik ryzyka dla prawdopodobieństwa wcześniejszego wyładowania na żywo z pediatrycznego OIT 1,26 [95% CI, 1,13 do 1,41]) (tabela S7 w dodatkowym dodatku). Szybkość readmisji na oddział intensywnej terapii w ciągu 48 godzin po wypisaniu i wystąpieniu ciężkich zdarzeń niepożądanych była podobna w obu grupach badawczych (tabela 2).
Czas trwania mechanicznego wspomagania wentylacji był krótszy, a prawdopodobieństwo wcześniejszego odstawienia od wentylacji mechanicznej było wyższe wśród pacjentów otrzymujących późne żywienie pozajelitowe niż wśród osób otrzymujących wczesne żywienie pozajelitowe (tabela 2 i tabela S5 w dodatkowym dodatku), podczas gdy brak znaczącej różnicy między grupami w czasie trwania wsparcia hemodynamicznego
[podobne: uzdrowiskowe leczenie szpitalne dorosłych, agregat prądotwórczy allegro, skurcze toniczne ]

Powiązane tematy z artykułem: agregat prądotwórczy allegro skurcze toniczne uzdrowiskowe leczenie szpitalne dorosłych