Wczesne i późne pozajelitowe odżywianie u krytycznie chorych dzieci ad 7

Po dostosowaniu do wcześniej określonych czynników ryzyka, późne żywienie pozajelitowe było również związane z mniejszą potrzebą terapii nerkozastępczej (Tabela 2 i Tabela Maksymalne stężenie bilirubiny w osoczu krwi było wyższe w grupie żywienia pozajelitowo późnego niż w grupie żywienia wczesnego pozajelitowego w ciągu pierwszych 7 dni na oddziale intensywnej terapii pediatrycznej (tabela 2) i podczas pobytu pediatrycznego na oddziale intensywnej terapii (tabela S8). w Dodatku Uzupełniającym), podczas gdy najwyższa wartość poziomów .-glutamylotransferazy i fosfatazy alkalicznej była wyższa w przypadku wczesnego żywienia pozajelitowego (Tabela 2). Nie stwierdzono istotnych różnic między grupami w wynikach innych badań wątroby (Tabela 2). Chociaż było mniej nowych zakażeń późnym żywieniem pozajelitowym niż w przypadku wczesnego żywienia pozajelitowego, najwyższe poziomy białka C-reaktywnego w osoczu były wyższe w przypadku późnego żywienia pozajelitowego podczas pierwszych 7 dni na oddziale intensywnej terapii pediatrycznej (tabela 2). Średni czas pobytu w szpitalu wskaźnikowym był krótszy o 4,1 dnia (95% CI, 1,4 do 6,6), a prawdopodobieństwo wcześniejszego zwolnienia ze szpitala było wyższe (skorygowany współczynnik ryzyka, 1,19; 95% CI, 1,07 do 1,33 ) w grupie żyjącej późno pozajelitowo niż w grupie osób żyjących wcześniej pozajelitowo (Tabela 2 i Figura 3 oraz Tabela S5 i Ryc. Ten efekt późnego żywienia pozajelitowego pozostawał znaczący, gdy wzięto pod uwagę ewentualny dodatkowy pobyt w szpitalu transferowym (Tabela 2 i Rysunek 3 oraz Tabela S5 i Rys. Korekty dotyczące hipoglikemii lub ilości podawanego dożylnie pokarmu nie wpłynęły na wpływ późnego żywienia pozajelitowego na jakiekolwiek wyniki wtórne (tabela S7 w dodatkowym dodatku).
Dyskusja
Wyniki naszego badania pokazały, że wstrzymanie żywienia pozajelitowego przez tydzień na OIOM było klinicznie lepsze niż wczesne żywienie pozajelitowe; późne żywienie pozajelitowe spowodowało mniej nowych zakażeń, krótszy czas trwania uzależnienia od intensywnej terapii oraz krótszy pobyt w szpitalu. Kliniczną przewagę późnego żywienia pozajelitowego wykazano niezależnie od rozpoznania, ciężkości choroby, ryzyka niedożywienia lub wieku dziecka. Obserwacja, że krytycznie chore dzieci z największym ryzykiem niedożywienia skorzystały najbardziej z wstrzymywania wczesnego żywienia pozajelitowego była niespodziewana. Jednak odkrycie to zostało wzmocnione przez widocznie większą korzyść z tej strategii dla noworodków w stanie krytycznym niż dla starszych dzieci. Istotnie, natychmiastowe rozpoczęcie żywienia jest obecnie zalecane dla noworodków, ponieważ uważa się, że mają one mniejsze rezerwy metaboliczne.7
Korzyści z późnego żywienia pozajelitowego były widoczne niezależnie od zmienności w opiece żywieniowej i zarządzaniu poziomem glukozy we krwi w ośrodkach uczestniczących. Późne pozajelitowe odżywianie powodowało więcej przypadków hipoglikemii niż w przypadku wczesnego żywienia pozajelitowego, ale ta wyższa dawka nie miała wpływu na ogólny efekt interwencji na wynik. Ponadto we wcześniejszych badaniach nie wykazano, aby takie krótkie epizody hipoglikemii u krytycznie chorych dzieci lub u wcześniaków lub dojrzałych noworodków miały negatywny wpływ na długoterminowe wyniki neurokognitywne. 19-21
Stwierdzenie, że odsetek nowych zakażeń był znacznie niższy w przypadku późnego żywienia pozajelitowego niż w przypadku wczesnego żywienia pozajelitowego, ale że wskaźnik zapalenia (wskazany jako podwyższone stężenie białka C-reaktywnego w osoczu) był wyższy, ilustruje ograniczenie zastępczych punktów końcowych w badaniach klinicznych. doświadczenia. 22-26 Jak zaobserwowano w poprzednim badaniu z udziałem dorosłych, poziomy .-glutamylotransferazy i fosfatazy alkalicznej w osoczu były niższe u dzieci, które otrzymywały późne żywienie pozajelitowe niż u tych, które otrzymywały wczesne żywienie pozajelitowe, co sugerowało mniejszą cholestazę u dzieci w grupie pozajelitowo odżywczej.13,27,28 Jednak późne żywienie pozajelitowe powodowało wyższe stężenia bilirubiny w osoczu niż wczesne żywienie pozajelitowe u tych dzieci z ciężką niewydolnością, podobnie jak u dorosłych pacjentów, co zapewnia dalsze wsparcie koncepcja zwiększania stężenia bilirubiny w osoczu w odpowiedzi na ciężką chorobę może być częściowo adaptacyjna.29
Mechanizmy leżące u podłoża korzyści klinicznych obserwowanych w przypadku znacznego deficytu makroskładników we wczesnej krytycznej chorobie u dzieci pozostają spekulacyjne. Zachowanie autofagii może odgrywać pewną rolę, biorąc pod uwagę jej znaczenie dla wrodzonej odporności i kontroli jakości w komórkach o długim okresie półtrwania, takich jak miofibry.30-32
Ograniczeniem tego badania jest to, że pacjenci, ich rodzice i personel zapewniający intensywną opiekę byli świadomi zadań związanych z leczeniem. Jednak oceniający wyniki i opiekunowie na oddziałach pediatrycznych nie byli świadomi wykonywania zabiegów. Mocną stroną badania jest jego zewnętrzna trafność, biorąc pod uwagę wieloośrodkowy projekt badania. Podsumowując, u krytycznie chorych dzieci, wstrzymywanie żywienia pozajelitowego przez tydzień podczas podawania mikroelementów dożylnie było klinicznie lepsze niż wczesne żywienie pozajelitowe w celu uzupełnienia niedostatecznego żywienia dojelitowego.
[podobne: omułek zielonowargowy opinie, przeglądarka sanatorium, skurcze toniczne ]

Powiązane tematy z artykułem: omułek zielonowargowy opinie przeglądarka sanatorium skurcze toniczne