Wydzielanie chiro-inozytolu w moczu w cukrzycy zależnej od insuliny ad 5

Natomiast u pacjentów z NIDDM w grupie 2 średnie wydalanie chiro-inozytolu wynosiło 2,2 . 0,9 .mol na dzień, a średnie wydalanie mio-inozytolu wynosiło 460 . 115 .mol na dzień. Wyniki w grupach 3 i 4 były podobne jak w grupach i 2, odpowiednio. Średnie wydalanie mio-inozytolu z moczem w grupie 3 wynosiło 160 . 44 .mol dziennie, a średnie wydalanie chiro-inozytolu wynosiło 108 . 44 .mol na dzień. Natomiast u pacjentów z NIDDM (grupa 4) średnie wydalanie mio-inozytolu z moczem wynosiło 231 . 58 .mol na dobę, a średnie wydalanie chiro-inozytolu wynosiło 0,6 . 0,5 .mol na dobę. Dwudziestu czterech z 31 chorych na cukrzycę nie miało wykrywalnego chiro-inozytolu w moczu. Analizę statystyczną wartości chiro-inozytolu w moczu przeprowadzono za pomocą procedury ogólnego modelu liniowego opracowanej przez SAS Institute. Przyjmując model wielowymiarowy z wydalaniem chiro-inozytolu jako zmienną zależną oraz wiek, płeć, masę ciała i kliniczną diagnozę cukrzycy jako zmiennych niezależnych, analiza wykazała istotną korelację między wydalaniem chiro-inozytolu a diagnozą NIDDM (P <0,05). 0,001) oraz pomiędzy wydaleniem chiro-inozytolu a masą ciała (P <0,05). Wykluczenie wyniku u pojedynczego otyłego, normalnego osobnika, którego wydalanie chiro-inozytolu było osiem razy większe niż średnia wartość u zdrowych osobników, nie zmieniało korelacji pomiędzy wydalaniem chiranoinoselu w moczu a stanem cukrzycowym. Natomiast korelacja z masą ciała została wyeliminowana po wyłączeniu danych tego podmiotu. Nie stwierdzono korelacji z wiekiem, płcią lub wydalaniem mio-inozytolu z moczem. Nie było również korelacji pomiędzy stężeniem glukozy w moczu a wydalaniem chiro-inozytolu lub między chiranozytolem w moczu a glikowaną wartością hemoglobiny w grupie 2. W grupie 4 nie oznaczono stężenia glukozy w moczu ani hemoglobiny glikowanej.
Wydzielanie chiro-inozytolu w moczu u małp
Tabela 2. Tabela 2. Wydalanie z moczem chiro-inozytolu i mio-inozytolu u małp. Mierzyliśmy wydalanie chiro-inozytolu w moczu w kilku modelach zwierzęcych cukrzycy: szczurach Zucker, szczurach z cukrzycą indukowaną streptozocyną, częściowo pankreatektektomizowanymi psami i małpami rezus. Jedynie u małp cukrzycowych obserwowano zmniejszenie wydalania chiro-inozytolu z moczem, które było analogiczne do obserwowanego u ludzi. Średnie wydalanie moczu z chiro-inozytolu wynosiło 6,7 . 2,3 .mol dziennie u zdrowych, szczupłych małp, 1,2 . 0,2 .mol dziennie u otyłych małp i 0,2 . 0,1 .mol dziennie u małp z cukrzycą (Tabela 2). Wyniki te wskazują, że wydalanie chiro-inozytolu z moczem jest cechą cukrzycy u tych zwierząt i że otyłość i związana z nią insulinooporność, która poprzedza cukrzycę, są związane z mniejszym spadkiem wydalania chiro-inozytolu.
Analizy próbek ludzkich mięśni-biopsji
Mierzono bioaktywność insuliny jako mediatora w ekstraktach mięśni uzyskanych z biopsji od normalnych osób przed i podczas podawania insuliny (ale nie w przypadku ekstraktów od pacjentów z cukrzycą). Aktywność mediatora insuliny wykryto w odbiałczonych, częściowo oczyszczonych ekstraktach mięśniowych poprzez jego zdolność do stymulowania pirogronianowej fosfataz dehydrogenazy (eluat pH 2,0) 8 lub hamować zależną od cAMP kinazę białkową4 (eluat pH 1,3) w testach in vitro.18 Obie mediatory insuliny znaleziono w ekstraktach z tkanki mięśniowej od normalnych podmiotów; odkrycia te były podobne do wyników dla wyciągów z wątroby szczura
[hasła pokrewne: rdzeniowy zanik miesni, brachyterapia prostaty, badanie drożności jajowodów ]

Powiązane tematy z artykułem: badanie drożności jajowodów brachyterapia prostaty rdzeniowy zanik miesni